ISABEL
Isabel de Castela filla de Xoán II de Castela e da súa segunda muller, Isabel de Portugal. Naceu en Madrigal das Altas Torres (Ávila) o 22 de abril de 1451. A pesar das presións dos nobres, ela rechazou proclamarse reina mentres Enrique IV estivera vivo. Polo contrario, conseguiu que o seu medio irmán lle otorgase o título de Princesa de Asturias, na cerimonia conocida como a Concordia dos Toros de Guisando. Xa dende os tres anos, Isabel había estado comprometida con Fernando, fillo de Xoán II de Aragón.
Finalmente se unieron en matrimonio o 19 de outubro de 1469. E Isabel se impuxo como raiña de Castela despois de una guerra civil(1475 - 1479) coa súa sobriña Xoana a Beltranexa de Portugal.
E o nome de Reis Católicos foilles concedido no ano 1494 polo papa Alexandre VI.
A unión dos territorios de Castela e Aragón foi só unha unión dinástica. Ambos os dous reinos mantiveron a sus propias fronteiras, a súa moeda, a seu sistema fiscal, as súas leis e institucións.
Nas súas relacións cos outros Estados , os Reis Católicos actuaron sempre conxuntamente en nome dos dous reinos.
Expansión territorial:
-Tras a guerra que se prolongou durante dez anos(1482 – 1492), conquistaron o reino nazarí de Granada, único territorio musulmán que quedaba na Península.
-O reino de Navarra, que se aliou con Francia, foi invadido polo exército castelán. Finalmente, en 1515, quedou incorporado a Castela, pero conservando a súas leis e institucións.
-Os Reis Católicos desenvolveron unha política de enlaces matrimoniais con Portugal. Dúas das suas fillas, Isabel e María, casaron sucesivamente co monarca portugués. Estes enlaces deron froito anos máis tarde, cando Felipe II herdou o reino de Portugal e o incorporou a coroa.
A política exterior:
Os Reis Católicos desenvolveron un importante papel na política europea e orienteron a súa política internacional en dúas direccións:
A primeira continuaba a tradicional intervención da Coroa de Aragón no ámbito mediterráneo. Nesta dirección, a partir de 1505, conquistouse o reino de Nápoles, que abranguía todo o Sur de Italia, despois dunha guerra con Francia. Así, se pretendían frear as ambicións expancionistas francesas. Tamén se ocuparon de diferentes prazas do Norte de África co obxetivo de frear os berberiscos.Deste xeito conquistaron o porto de Melilla (1497), Orán e Buxía (1509).
A segunda dirección orientábase cara ao Atlántico que se iniciou coa consolidación da súa soberanía sobre as Illas Canarias (1496), que foran conquistadas por diferentes expedicións anteriores entre 1482 e 1493.
Institucíons:
Durante o reinado común de Fernando se produciron feitos de gran transcendencia para o futuro do reino, como o establecemento do Tribunal da Inquisición(1478) para controlar o mantemento da ortodoxia católica e viaxar os conversos. A creación da Santa Irmandade (1476), un corpo armado encargado de perseguir a malfeitores e criminais. Para asegurarse o control sobre a xustiza e facela máis eficaz, os monarcas crearon a Real Audiencia ou Chancelaría e tamén instituíuse a Contadoría Real de Facenda.
Uniformidade relixiosa:
En primeiro lugar, instouse a os xudeos a converterse, e os que non o fixeron foron perseguidos e, finalmente, expulsados de España en 1492.
Logo da conquista de Granada, garantíuselles aos musulmáns o mantemento da súa relixión e dos seus costumes. Pero, a partir de 1499, o cardeal Cisneros púxolle fin á tolerancia e impulsou os bautismos obrigatorios, o que deu lugar á aparición dos mouriscos (musulmáns bautizados). No ano 1502, obrigóuselles a todos os musulmáns de Castela a converterse ao cristianismo.
Cando Isabel enfermou de cáncer de útero feleceu o 26 de novembro de 1504, no Palacio Real de Medina do Campo (Valladolid).
